तीन पिढ्या, एक तुकडा जमीन

सुरुवात कशी झाली

कुटुंबातील कोणालाही आठवत नाही तेव्हापासून या जमिनीवर घनसाळ भात, काजू व आंबा पिकतो. सुरुवातीच्या काळात माल बाजारात जाई आणि नातेवाइकांशिवाय फार्मवर कोणी येत नसे.

अंबोलीकडे जाणारे काही प्रवासी शेत जवळून पाहण्याची इच्छा व्यक्त करू लागले, तेव्हा बदल झाला. एक जेवण रात्रीच्या मुक्कामात बदलले आणि बातमी आमच्या अपेक्षेपेक्षा वेगाने पसरली. लगेचच पहिली दोन कॉटेज बांधली — जुन्या फार्महाऊसप्रमाणेच माती व लेटराइटच्या बांधकामाने.

आजही फार्मवर तीच पिके घेतली जातात. पर्यटन शेतीसोबतच चालते — शेतीची जागा घेतलेली नाही.

तुम्हाला भेटतील ती माणसे

कुटुंबापेक्षा वेगळा गणवेश घातलेला स्वतंत्र आतिथ्य कर्मचारी नाही. जे शेती करतात, तेच जेवण बनवतात, बैलगाडी चालवतात आणि संध्याकाळी शेकोटीजवळ बसून सकाळी ऐकलेल्या पक्ष्यांची स्थानिक नावे सांगतात.

मुक्कामात दोन-तीन कुटुंबीय पाहुण्यांची काळजी घेतात — तुम्ही विभागांमध्ये फिरत नाही, तुम्ही घरचे पाहुणे आहात.